تبليغاتX
پیدُم pidom

پیدُم pidom

 درود بر یاران مهربان.بخاطر ناراحتی چشم توان ادامه برایم مقدور نیست از اینکه مرا از لطف خود سرشار و از اندیشه اتان پربار می کردید کمال سپاسگزاری را دارم.اگر که چشم مرا همراهی کند گهگاه با حضور در خانه شما سلام و ارادت خود را ارسال خواهم کرد.

قصه های دل

 باز می آید بهار و غم خریدنها ز دل

قصه تلخ جدایی را شنیدنها ز دل

 باز می گوید بهار شهر من زیبا تر است

 مرغ  پروازش به رقص و پر کشیدنها ز دل

 می تپد در سینه انگاری که دشنامم دهد

 چشم را بر هم نهادن تا ندیدنها ز دل

 دوش می نالید تا کی جور زندانت کشم

 خانه پر از حسرت و منت کشیدنها ز دل

 دیده هم از دست این دل جار و جنجالش هواست

 در شکار و هم به هنگام تپیدنها ز دل

 من یکی بی پای عشقم دست و عصایم دل است

 می برد هر سو مرا با آن دویدنها ز دل

 دل به زندانم اسیر و من به فرمانش اجیر

 کی برآید روز من روز رهیدنها ز دل

                                                    

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 1:44  توسط عبدی بوشهری  | 

                                                        قاصد عشق

تو همان بخت بلندی که شب تار برآید

به گمان یوسف جانی که به بازار برآید

تویی آن مرغ بهاری که به گلزار رسیده

تو همان قاصد عشقی که پری وار برآید

همه عمر بر اینم ، به تماشا بنشینم

رخ زیبای چو ماهت، که به یکبار برآید

گره کار نشان کن خط اسرار عیان کن

که نهاندار بداند که به اقرار برآید

قدحی دست بگیرم بر دیوار نشینم

که از آن باده بریزی که سر دار برآید

به سرم زهره و ماهی که ره و چاه ببینم

بخدا نور خدایی که به تکرار برآید

تو براین بام سحر کن و در این خانه نظر کن

که دگر باره بسا نوبت دیدار برآید

+ نوشته شده در  شنبه هشتم فروردین 1388ساعت 23:30  توسط عبدی بوشهری  | 

نخل بلند

ای خوش آن باغی که سویش این فریبا می رود

سر خوش آن چشمی که می بیند که زیبا می رود

ای خوش آن قلبی که در ناز و خرامان رفتنش

سینه می درٌد  و در پی نا شکبیبا می رود

شاه  شد رندی که رمز عشق را رندانه برد

آه این فتانه با صد راز و ایما می رود

هر چه چشم و آدم و عالم به سویش می روند

کیست کو داند که او رسوا و شیدا می رود؟

او به غارت می برد هم چشم و هم صبر و قرار

سوی گلشن در میان جان و دلها می رود

تا که بنشیند چو نخلی بر حریر سبز باغ

چشم نرگس می درخشد رو به بالا می رود

در میان خیل مشتاقان این نخل بلند

آن رطب چین را نگر با پنگ خرما می رود.

                                                              14 مارس

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم اسفند 1387ساعت 23:16  توسط عبدی بوشهری  | 

                                                                 مرا همراه کن

 

مرا همراه کن تا آسمانها

و بنشانم میان زورق نور

که تا جاری شوم در کهکشانها

 

زمین دیگر برایم مادری نیست

که بگشاید دل و دستان و آغوش

در این دریای نورانی برافراز

نشان و بیرقی از بادبانها

 

جرس فریاد رفتن می کند ساز

به پشت ماه و زهره محمل انداز

که تا راهی شوم با کاروانها

 

در آنجا همنشینم با گل سرخ

دو صد گلشن مرا در بر گرفته

گذرگاهم میان گل ستانها

 

نشینم پشت کوهان مه نو

میان شاخه های فربه از نور

بچینم اختران در بی نشانها

 

چنان چون مرغ  پر گیرم بدان اوج

که در آنجا زمین در اندک آید

چنان اندک که دیگر گم شود در بیکرانها.

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه نهم اسفند 1387ساعت 23:38  توسط عبدی بوشهری  | 

                                    دزد دل

 باز آمد دزد دل تا دل  بدزدد، وای دل

نیمه شب آمد که انگاری بروبد جای دل

تک سوارش تُر کتازی کرد و پاسخگو نبود

مثل هر شاهی که هرگز پی نگیرد رای دل

ای فریبا آمدی، در سینه آتش گر ُ گرفت

چون نترسیدی بسوزاند ترا گرمای دل؟

سینه جیحون است، خود دریاست،دریایی ز خون

کی توانی غرقه گردی در دل دریای دل؟

در میان خون و آتش غوطه خوردن عاشقیست

عقل می باید بسوزد تا شوی شیدای دل

دل ندارد یک مکان او در نهان بی پاسبان،

هر لحظه جایی می رود، پنهان ز ما ماوای دل

تا که نگذاری سرت چون ارمغانی نزد یار

غیر از این کی می شوی شایسته رسوای دل.

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم بهمن 1387ساعت 22:33  توسط عبدی بوشهری  | 

با درود فراوان به دوستان ارجمند و با سپاس از پیامهای مهر و محبت شما بخاطر ناراحتی چشم من.

 

بیگانه

از من نهراسید که بیگانه منم من

دیدید که زنجیری این خانه منم من

دوری ننمایید که آغشته به عشقم

عشقی که دهد افسر شاهانه منم من

من مست تر از مستی صد می زده هستم

آنکس که به سر رفت به میخانه منم من

آنجا سر خود را به گرو باز نهادم

در بند و گروگان کریمانه منم من

در کوی شما میکده ای بی سر من نیست

زین روست که در نعره مستانه منم من

ای بی خبران غرق تماشای چه هستید

آیینه همینجاست، که پیمانه منم من

گر گم شده ای را به تمنای وصالید

هم جان دل و هم دل جانانه منم من

ای عشق تو حیرانی عشاق ندیدی

در جور بیابان تو یکدانه منم من

هر واله در این عرصه دو تک تاخت و بگذشت

بر دار تو قربانی دیوانه منم من

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم بهمن 1387ساعت 1:52  توسط عبدی بوشهری  | 

 

 درود بر دوستان عزیز و ارجمند.به علت ناراحتی چشم و بنا به نظر پزشک معالج باید مدتی غم دوریتان را تحمل کنم.تا خدا چه خواهد.بدرود.

زندانبان من باش

بیا ای جان گل خندان من باش

تو هم ای گل، رها در جان من باش

به عمری یکنفس از دل عیان خیز

چو پیدا می شوی  پنهان من باش

مجال پرسشی بر من روا  نیست

زبان حکمت و لقمان من باش

ندارم بعد از این شوقی به پرواز

بیا بگشای دل زندان من باش

به دیوارت اسیرم کن به هر سوی

نهانم کن و زندانبان من باش

ستم کاخ سیاهی کرده آباد

دلیل ظلمت ایمان من باش

بسوزان پیکرت،در من بیامیز

چو شمع نیمه شب پایان من باش.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم دی 1387ساعت 0:4  توسط عبدی بوشهری  | 

 

باز آتش باز آتش

 

باز آتش در دلم بار آمده

گرمی و بوی تن یار آمده

باز آتش، شعله بر جان می نهد

شعله ای رقصان و خندان می نهد

عشق را در شعله هایش دیده ام

زین سبب از بارخود ببریده ام

عشق آمد شعله ها را در ربود

پاک شد آتش ز سٌم مارِ دود

عشق مرهم وار درمان می دهد

هم شراب و هم گل و نان می دهد

باز آتش مجلس آرا می شود

می درخشد رو به بالا می رود

ای که از هر پاکبازی پاکتر

سینه ات از سینه چاکان چاکتر

ای که از آیینه هستی صافتر

آسمان باز را شفافتر

ای نشان روشناییهای ما

این تویی امید و جان افزای ما.

                                            دوم ژانویه 2009

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم دی 1387ساعت 18:55  توسط عبدی بوشهری  | 

    پروانه من   

 

چه میشود ترا،که از هزاره ای

به من رسی، چو عاشقان  قرنها

نگار من شوی

به سان شمع روشنی

بسوزم و درون شعله ام تو پر زنی

و من که اسب تیزپای سرکشم

به ره غبار من شوی

نمی رسد اگر صدای آشنای دورها

در این سکوت سالها

مرا صدا کنی

هزار من شوی

درخت خشک و بی بری

نشسته ام در انتظار بارشی

به هستیم خجسته بر دمی

بهار من شوی

لبی خموش و بسته ام

در این سرای بی کسی

به های و هوی تندری

هوار من شوی

بیا بیا تو ای غزال ناگزیر من

بیا درون دام دل

که ناگهان شکار من شوی.

 

+ نوشته شده در  شنبه سی ام آذر 1387ساعت 17:57  توسط عبدی بوشهری  | 

به سوی نور

 

ای همه جان فدای تو،بودن من برای تو

ای همه از نور و صفا،سجده کنم خدای تو

دیده سودا زده ام ره به فریبی ندهد

قدر ترا به جان خرم،کی شکنم بهای تو

چاره دردم نکنی،وحشت جانم نبری

مرغ وفایم چه کنم، زنده ی در هوای تو

تا که جوابم ندهی یا که به راهم نبری

در پی بی نشانه ها چون بروم جدای تو؟

زایر دیدار توام،بهر شفا آمده ام

یک قدم از پرده درا،تا که رسد شفای تو

ای شب استوار شب ،راه سحر نهان مکن

راهی روشناییم،تا حد و منتهای تو

من که وفا ندیده ام،جور و جفا کشیده ام

مرحمتی روا بکن تا نکشم جفای تو.

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم آذر 1387ساعت 16:32  توسط عبدی بوشهری  |